Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Σκέψεις...


Ο ανήφορος και ο κατήφορος είναι ο ίδιος δρόμος
(Ηράκλειτος)

... Κι εκεί που κάποιος νομίζει πως βαδίζει προς τα πάνω, πως κρατά όλα τα ατού στα χέρια του, πως η κορφή είναι πια θέμα τακτικής και χρόνου, αυτόματα συνειδητοποιεί πως, χωρίς να το καταλάβει, έχει αλλάξει κατεύθυνση και αντί να ανεβαίνει ... κατεβαίνει. Κι αν το καταλάβει μεσοστρατίς, ίσως να έχει ακόμα κάποια περιθώρια επιστροφής, αλλά όταν φθάσει στο τέρμα της κατηφοριάς, τότε η ανάβαση πλέον, μαθηματικά, είναι αδύνατη.

Πολλοί έχουν χαθεί στην ανάβαση αυτού του δρόμου, επειδή θεωρούν τόσο έξυπνους τους εαυτούς τους, και τις ευκαιρίες που τους δόθηκαν ατέλειωτες. Ο εγωισμός τους είναι τέτοιος που ενώ χάνουν τον προορισμό τους δεν το καταλαβαίνουν.
Δυστυχώς!... Αν κάποιοι τους πίστεψαν και τους κράτησαν το χέρι, είναι βέβαιο πως στη συνέχεια δεν θα δείξουν άλλη ανοχή, επειδή κανείς δεν θέλει να τον θεωρούν ένα καλόπιστο βλάκα, επειδή βλέπουν πόσο ξεγελάστηκαν, τους εκμεταλλεύτηκαν, τους κορόιδεψαν, τους πρόδωσαν... κοινώς τους πούλησαν...

Παραμένουν χαμένες ψυχές κι επιστρέφουν ξανά στην αφετηρία τους, στην ανυπαρξία. Εκεί εξάλλου, είναι πάντα πρώτοι... Κανείς δεν ασχολείται αληθινά μαζί τους, κανένα ουσιαστικά δεν ενδιαφέρουν. Κορμιά νεκρά που νομίζουν πως ζουν, στερημένα από συναισθήματα, από αληθινούς φίλους, από αληθινή ζωή. Κάνουν τον κύκλο του πηγαδιού και δεν καταλαβαίνουν πως είναι ήδη μέσα, και πως είναι αδύνατον πλέον να βγουν. Αληθινοί νεκροζώντανοι που ζουν μικροχαρές χαμένες στο ψέμα της δικής τους αλήθειας. 
Προτιμούν τις ψευτοσχέσεις, τα ψευτοχαμόγελα, τις ψευτοαγάπες... ακριβώς επειδή δεν έχουν κανένα κόστος. Άνθρωποι στεγνοί, που δεν έμαθαν ποτέ να πιάνουν τρυφερά το χέρι, που αντιδρούν στα αληθινά αισθήματα, που ξεφτιλίζουν τη ζωή τους επαιτώντας ψίχουλα, αντί για ολόκληρη τη φέτα... να περάσει μια ακόμα μέρα ... και θα δούμε... 

Πως να νοιώσεις οτιδήποτε για τέτοιους ανθρώπους; Ακόμα κι αν προσπαθήσεις το μόνο που θα καταφέρεις είναι να σε ποδοπατήσουν με τον εγωισμό τους. Ρουφάνε τα αισθήματα όσων τους αγαπούν μέχρι το κόκκαλο και μετά δικαιολογούν τους εαυτούς τους με λέξεις που προσβάλλουν την δικαιοσύνη, την αγάπη, τη φιλία... μιλάνε για ''αξιοπρέπεια'', ''καλοσύνη'', ''ειλικρίνεια''... Ψέμματα όλα, γιατί αυτή είναι η δική τους αλήθεια. Το κάνουν συνειδητά, και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία.

Άνθρωποι που ''αμπελοφιλοσοφούν'', ενώ στην ουσία είναι εκτελεστές, και μάλιστα σκληροί. Που απαιτούν ευκαιρίες και οι ίδιοι δεν παραχωρούν καμιά απολύτως.
Άνθρωποι που όταν αποκτήσουν χρήμα ή εξουσία, γίνονται οι μεγαλύτεροι φασίστες... και πάντα στο όνομα της ελευθερίας, όπως φυσικά οι ίδιοι την εννοούν.
Κείμενο: ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Nazım Hikmet - Νάζιμ Χιχμέτ


Δεν χύνουν δάκρυ
μάτια που συνήθισαν να βλέπουνε φωτιές
Δεν σκύβουν το κεφάλι οι μαχητές
Κρατάν ψηλά τ’ αστέρι
Με περηφάνια

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε 
σου ‘ναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής
Και δεν μπορείς να μας λυγίσεις
σκοτώνοντας τα’ αδέλφια μας της μάχης
Και να το ξέρεις
θα βγούμε νικητές
κι ας είναι οι θυσίες μας βαριές

Μαύρη εσύ θάλασσα
γαλήνεψε τα κύματα σου
και θα’ ρθει η μέρα η ποθητή
η μέρα της ειρήνης
της λευτεριάς σου…
Ω! ναι, θα ΄ρθει ….
Απερίγραπτη λένε, η φτώχεια της Ιστανμπούλ
Η πείνα θερίζει τους ανθρώπους
Βουλιάζουν λένε στο χτικιό
Κι οι κοπελίτσες, έτσι λένε,
Στα θεωρεία του σινεμά και στα χαλάσματα

Άσχημα τα νέα για τη μακρινή μου πολιτεία
Την πολιτεία των τίμιων και των εργατικών
Και των πτωχών ανθρώπων
Για την αληθινή  μου Ιστανμπούλ
Την πολιτεία που μένεις πολυαγαπημένη μου
Την πολιτεία που κουβαλάω
Πάνω στους ώμους μου
Μες το σακί μου
Από εξορία σε εξορία
Από φυλακή σε φυλακή
Την πολιτεία, που ‘χω στην καρδιά μου
Σαν ένα μαχαίρι, σαν την εικόνα σου
Μέσα στα μάτια μου
Φίλοι κι αδέλφια της ψυχής μου. 
Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατούν αλυσοδεμένους μες τα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την ανεξαρτησία, το ψωμί και τη λευτεριά του Ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και το θαυμασμό μου.
Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητά εχθρούς, τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του.
Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, φιλιωμένοι ο ένας με τον άλλο, με την βοήθεια των φιλειρηνικών λαών του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς τους. Αυτό το πιστεύω. Ο δικός σας ένδοξος αγώνας είναι μια από τις λαμπρές αποδείξεις ότι θα νικήσει η υπόθεση της ειρήνης, του ψωμιού και της λευτεριάς.
Σας σφίγγω όλους μ’ αγάπη στην αγκαλιά μου
ΝΑΖΙΜ ΧΙΧΜΕΤ
Βερολίνο 10/8/1951
Επιμέλεια: Άννα Γαλανού