Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Μέρες μνήμης… 1940 – 1944 …. ΠΟΤΕ ΠΙΑ

Επιχείρηση Μαρίτα, ‘’Unternehmen Marita’’ ήταν το όνομα που έδωσαν οι Γερμανοί φασίστες την εισβολή στην Ελλάδα, αμέσως μόλις οι Έλληνες ήρωες είπαν το μεγάλο όχι στους φασίστες του Μουσολίνι στα βουνά της Αλβανίας.
Η εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα έγινε μέσω Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας και ξεκίνησε στις 6 Απριλίου του 1941. Δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο μιας και βρήκαν αποδιοργανωμένο το στρατό και εξουθενωμένους τους αγωνιστές του 1940. Σε ελάχιστο χρόνο είχαν φθάσει μέχρι την Καλαμάτα. Ένα μήνα αργότερα ξεκίνησε η μάχη της Κρήτης, επιχείρηση Ερμή την έλεγαν, «Unternehmen Merkur». Η κατάληψη του νησιού και η σθεναρή αντίδραση από τους Κρήτες, καθυστέρησαν δραματικά τα σχέδια των Ναζιστών και του Χίτλερ εναντίον της Ρωσίας. Το μεγαλοπρεπές σχέδιο επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.

Γερμανοτσολιάδες

Κάθε πόλεμος έχει και τους ‘’εφιάλτες ‘’ του. Οι Γερμανοτσολιάδες ήταν Έλληνες τάγματα ασφαλείας που ιδρύθηκαν από τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιω. Ράλλη για να προστατεύουν την ύπαιθρο από τις αντιστασιακές ομάδες. Ήταν σε πλήρη επικοινωνία με τους Φασίστες και εκτελούσαν απριόρι διαταγές τους. Πολλές μαρτυρίες αναφέρουν ότι ήταν ακόμα χειρότεροι από τους κατακτητές. Αναφέρονταν αποκλειστικά στη Βέρμαχτ και στην Γκεστάπο.

Κατοχή και πείνα Απρίλιος 1941- Οκτώβριος 1944

Το όπλο που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί στη Κατοχή εναντίον του άμαχου πληθυσμού ήταν η πείνα. Στις μεγάλες πόλεις και ιδαίτερα στην  Αθήνα, ο κόσμος σε πλήρη εξαθλίωση πέθαινε καθημερινά. Τα κάρα της δημαρχίας, ήταν μεταφορείς νεκρών όχι κορμιών, ανθρώπινων σκελετών. Ο αριθμός του άμαχου πληθυσμού που αποδεκατίστηκε εκείνη τη περίοδο ήταν από 300.000 – 770.000 άτομα  και επιπλέον 35.000 στρατιώτες. Βαρύς ο φόρος για μια μικρή χώρα. Παράλληλα με αυτό ήταν οι καθημερινές εκτελέσεις στα στρατόπεδα του Χαιδαρίου και της Καισαρινής, στην Αθήνα. Υπήρξα αυτήκοος μάρτυρας, μιας ηλικιωμένης κυρίας, νεκρής πλεον, όπου τη μέρα που εκτελείτο ο άνδρας και ο αδελφός της στη Καισαριανή, τα μεγάφωνα του στρατοπέδου έπαιζαν το τραγούδι… ‘’Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά’’.  Η ειρωνία!!!

Τη Πρωτομαγιά του 1944 εκτελέστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν από το Χαϊδάρι. Ήταν το τίμημα για για το θάνατο  ενός (1) Γερμανού αξιωματικού της Βέρμαχτ και τριών συνοδών του στους Μολάους της Λακωνίας . Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν για να μεταφέρουν τους 200 αγωνιστές από το Χαϊδάρι, στην Καισαριανή. Όλος ο δρόμος γέμισε σημειώματα, στη μάνα, στον πατέρα, στα αδέλφια, στους αγαπημένους, στους συναγωνιστές, παρακαταθήκη για αυτούς που έμεναν πίσω να συνεχίσουν την πάλη για την ελευθερία.


Μπλόκο της κοκκινιάς: 17 Αυγούστου 1944.
 Δεκάδες γερμανικά καμιόνια  και ταγματασφαλίτες που φορούν μαύρες κουκούλες περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει. 
Ο γνωστός χαφιές, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα σέβη μου λοχαγέ» και δίνει το σύνθημα. Αφού με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του λοχαγού ήταν «Ψηλά το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν».
Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» στους δρόμους της Κοκκινιάς: «Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου»
Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα. Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν οι δήμιοι και να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους. Οι Γερμανοτσολιάδες πιάνουν δουλειά. Η αυλαία αυτής της τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ’ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται αμέσως. Σε όλους τους δρόμους της Κοκκινιάς ακούς μόνο κλάματα μανάδων, συζύγων και παιδιών, ενώ από παντού ρέει αίμα και η πόλη μυρίζει θάνατο.
Όπως αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες που τους συνόδευαν, καθ΄ όλη τη διαδρομή φώναζε «Η Κοκκινιά δεν είναι εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι και θα πεθάνετε όλοι σας». Από το Χαϊδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Αγωνιστές κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού.

Μπλόκο της Καλλιθέας, της Καλογρέζας, Φιλοπάππου, Καλλιρόης…
Νεκροί, νεκροί, νεκροί!!!!

Η σφαγή του Διστόμου, 10 Ιουνίου 1944

οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και σε αντίποινα για τις απώλειές τους άρχισαν την σφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό. Η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν ξεχώριζαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα ούτε τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Λειβαδιά, αφού πρώτα έκαψαν τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Eλβετού George Wehrly ο οποίος έφτασε στο Δίστομο μετά λίγες μέρες μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.

Η σφαγή των Καλαβρύτων 13 Δεκεμβρίου 1943

Η σφαγή των Καλαβρύτων είναι η πιο βαριά περίπτωση πολεμικού εγκλήματος στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου πολέμου. Η διαταγή της μαζικής δολοφονίας, στο πλαίσιο της επιχείρησης «Καλάβρυτα» (Unternehmen Kalavryta), ξεκίνησε από την παράκτια περιοχή της Αχαΐας στη βόρεια Πελοπόννησο, όταν τα στρατεύματα της Βέρμαχτ στην πορεία τους έκαψαν χωριά και δολοφόνησαν άμαχο πληθυσμό. Οι Γερμανοί, στο δρόμο για τα Καλάβρυτα, εκτέλεσαν 143 άνδρες, στα χωριά Ρωγοί, Κερπινή, Άνω και Κάτω Ζαχλωρού, καθώς και στη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Επίσης έκαψαν περίπου 1.000 σπίτια σε πάνω από 50 χωριά, αφού τα λεηλάτησαν αποκομίζοντας περισσότερα από 2.000 πρόβατα και μεγαλύτερα ζώα και περίπου 260.000.000 δραχμές.
Όταν έφθασαν στα Καλάβρυτα, κλείδωσαν όλες τις γυναίκες και τα παιδιά κάτω των 14 στο σχολείο και διέταξαν όλους τους άνδρες από 14 και πάνω να παρουσιαστούν έξω από το χωριό. Εκεί οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν με συνεχείς ριπές πολυβόλων, σκοτώνοντας περίπου 500 άτομα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κατάφεραν να αποδράσουν από το σχολείο ενώ το χωριό φλεγόταν. Την επόμενη ημέρα τα ναζιστικά στρατεύματα πυρπόλησαν το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, που συνδέεται στενά με την Ελληνική Επανάσταση του 1821.


Η σφαγή της Βιάννου, Ηράκλειο 14,15,16 Σεπτεμβρίου 1943

Η σφαγή της Βιάννου αναφέρεται στη μαζική εξόντωση άμαχου πληθυσμού περίπου 20 χωριών της Βιάννου (Κάτω Σύμη, Αμιρά, Πεύκος, Άγιος Βασίλειος, Άνω Βιάννος, Κρεββατάς, Καλάμι, Ρίζα, Μουρνιές, Μύθοι, Μάλλες , Κεφαλόβρυσο) από τα γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και σε μία από τις πλέον βιαιότερες σφαγές κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα. Οι δολοφονίες αυτές, με περισσότερους από 500 νεκρούς πραγματοποιήθηκαν στις 14, 15 και 16 Σεπτεμβρίου 1943 και συνοδεύτηκαν από πυρπόληση των περισσότερων χωριών, λεηλασία και καταστροφή της συγκομιδής. Η επιχείρηση έγινε κατόπιν εντολής του στρατηγού Friedrich-Wilhelm Müller, σε αντίποινα για την υποστήριξη και συμμετοχή του τοπικού πληθυσμού στην αντίσταση της Κρήτης. Ο Müller, ο οποίος απέκτησε το παρατσούκλι "Ο Χασάπης της Κρήτης», εκτελέστηκε μετά τον πόλεμο για τη συμμετοχή του στη σφαγή.

Η πυρπόληση της Κανδάνου, Χανιά 3 Ιουνίου 1941

Στο χωριό Κάνδανος πολλοί Γερμανοί έχασαν τη ζωή τους και για το λόγο αυτό το έκαψαν ολοσχερώς. Μάλιστα δεν επέτρεπαν σε κανένα άνθρωπο να πλησιάσει καν.  Άφησαν τρεις πινακίδες, όπου και παραδέχονται το έγκλημα τους. Αυτό πάντα το απέφευγαν για να μην μείνει τίποτα στην ιστορία που να τους χρεώνει.
Τοποθέτησαν τις δυο πινακίδες τη μία από τη μεριά της Παλιόχωρας και την άλλη από το δρόμο των Χανίων, και έγραψαν: ''Δια τη κτηνώδη δολοφονία Γερμανών αλεξιπτωτιστών από άνδρες γυανίκες παιδιά και ιερείς του χωριού, που τόλμησαν να αντισταθούν στο Μεγάλο Ράιχ, καταστρέψαμε τη Κάνδανο εκ θεμελίων για να μην ξανακτιστεί ποτέ''.
Η τρίτη πινακίδα στην είσοδο του χωριού έγραφε: ''Εδώ υπήρχε κάποτε η Κάνδανος. Καταστράφηκε σαν αντίποινα για τη δολοφονία 25 Γερμανών αξιωματικών''.

Η σφαγή του Κομμένου στην Άρτα, 16 Αυγούστου 1943, 

Η σφαγή του Κομμένου ήταν μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων στην ιστορία της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Διαπράχθηκε στο χωριό Κομμένο που βρίσκεται στον νομό Άρτας και είναι χτισμένο κοντά στις όχθες του ποταμού Άραχθου.
 Οι στρατιώτες σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Έμπαιναν στα σπίτια των αιφνιδιασμένων χωρικών και ξεκλήριζαν ολόκληρες οικογένειες. Χαρακτηριστικό είναι ότι 20 οικογένειες ξεκληρίστηκαν μέχρις ενός. Επί 9 ώρες οι Γερμανοί σκότωναν, βίαζαν, έκαιγαν και κατέστρεφαν ό,τι υπήρχε στο διάβα τους. Όταν αποχώρησαν είχαν αφήσει πίσω τους 317 νεκρούς μεταξύ των οποίων 97 νήπια και παιδιά μέχρι 15 χρονών και 119 γυναίκες. H σφαγή έγινε μια μέρα μετά το πανηγύρι του χωριού για τη γιορτή της Παναγίας.
Στο τέλος της σφαγής οι ναζί στρατιώτες κάθισαν στην πλατεία του χωριού όπου έφαγαν και ήπιαν μπύρες αφήνοντας εκεί άδειες κονσέρβες, δίπλα σε 7 πτώματα. Συνολικά οι νεκροί της σφαγής ήταν 317 άτομα. Η σφαγή του Κομμένου Άρτας είναι ισοδύναμη με αυτή των Καλαβρύτων και του Διστόμου.

Απολογισμός Γερμανικής Κατοχής

ο απολογισμός της πρώτης Γερμανικής Κατοχής 1940-1944.

ο κ. Τάσος Ηλιαδάκης
Από το περίφημο Έργο του Πολιτειολόγου-Μαθηματικού, Διδάκτορα Κοινωνιολογίας, καθηγητή στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, κ. Τάσου Ηλιαδάκη, "Οι επανορθώσεις και το Γερμανικό Κατοχικό δάνειο" [εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, έκδοση Β΄, 2012, σελίδες 137-140]. Το ΕΞΑΙΡΕΤΟ αυτό ΕΡΓΟ του κ. Ηλιαδάκη είναι γεμάτο παραπομπές, δηλαδή όλα τα περιγραφόμενα γεγονότα είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ! Αυτό είναι και η μεγαλύτερη αρετή του!


Μετά από πόλεμο 4 χρόνων, 6 μηνών και 13 ημερών, έφθασε η ώρα του απολογισμού. Το 1939, στην περιφέρεια Αθηνών-Πειραιά οι γεννήσεις υπερέβαιναν τους θανάτους κατά 5.639. Το 1942 οι θάνατοι υπερέβαιναν τις γεννήσεις κατά 30.5312. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο αριθμός των θανάτων στους άνδρες εννιαπλασιάστηκε και στις γυναίκες τετραπλασιάστηκε. Μόνο στην πρωτεύουσα οι 500 προπολεμικοί θάνατοι ανδρών τον μήνα έφθασαν τους 4.500 και οι 500 των γυναικών τους 2.000. Στο υπόμνημά της προς το Συνέδριο των Παρισίων η Ελλάδα ανέφερε 558.000 νεκρούς ή το 7,6% του πληθυσμού και 830.000 ανίκανους προς εργασία ή το 12,6% του πληθυσμού. Αυτός ήταν ο ανθρώπινος απολογισμός. Ο πληθυσμιακός ήταν διαφορετικός.
Το 1940 οι κάτοικοι της χώρας έφθαναν τα 7.335.000. Αν δεν αεσολαβούσε η κατοχή, με τις προπολεμικές συνθήκες, ο πληθυσμός θα αυξανόταν κατά 300.000 από φυσική κίνηση και 110.000 από το συνηθισμένο ρεύμα των Ελλήνων του εξωτερικού. Συνολικά 410.000. Αντί για την αύξηση αυτή, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 558.000 άτομα. Επομένως η πληθυσμιακή απώλεια ήταν 968.000, δηλαδή το 13% του επιπέδου του 1940.
Η φυματίωση και η ελονοσία υπήρξαν τα συνώνυμα της κάνης. 
Η φυματίωση, η προφυματίωση και οι άλλες ασθένειες μαστίζουν το 80% του ελληνικού λαού, γράφει στην έκθεση του προς τον Εμ. Τσουδερό ο γ. διευθυντής του Δημόσιου Λογιστικού. Τα θύματα της φυματίωσης με την κατοχή διπλασιάστηκαν. Την ίδια ώρα οι Αρχές Κατοχής είχαν επιτάξει τα σανατόρια για δικές τους ανάγκες. Η ελονοσία από το 25% του 1940 έφθασε στο 40% και με το κινίνο σε έλλειψη. Το λίγο που υπήρχε, οι επιδρομείς το διακινούσαν μέσω της μαύρης αγοράς. Με το τέλος της κατοχής οι φυματικοί έφθασαν τις 400.000 και οι σε προφυματική κατάσταση το 1 εκ. Οι ελονοσούντες τα 2,5 εκ. Αν σε αυτούς προθέσουμε και τους 21.000 ανάπηρους πολέμου φθάνουμε στα 3.921.000, δηλαδή το 50% του πληθυσμού.
Οι βίαιες μετακινήσεις του πληθυσμού ερήμωσαν τη χώρα. Ανέστρεψαν την παραγωγική διαδικασία και τα ανθρώπινα όνειρα. Σ' αυτές ανάγκαζαν τον πληθυσμό οι Βούλγαροι πριν εποικίσουν τις πιο πλούσιες περιοχές.Βίαια, όμως, είναι και η μετακίνηση του πληθυσμού όταν γινόταν για να αποφύγει ο πληθυσμός την ομηρία, τις σφαγές, τις απελάσεις, τους διωγμούς και την πολιτική επιστράτευση. Δεν αναφερόμαστε στις μετακινήσεις του πληθυσμού προς την ύπαιθρο για να αποφύγει τον θάνατο από την ασιτία. Ιδιαίτερα θύματα των πληθυσμιακών μετακινήσεων υπήρξαν η Ήπειρος και η Β. Ελλάδα. Λόγω των μετακινήσεων αυτών, ο ελληνικός πληθυσμός των οικισμών μειώθηκε σχεδόν κατά το ένα τρίτο. Μας είχαν καταντήσει πρόσφυγες στον τόπο μας.
Ο απολογισμός της ομηρίας είναι 30.000 Έλληνες στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία. Επί πλέον, 60.000 Ελληνοεβραίοι στην Πολωνία. Από κοντά η αναγκαστική αποδημία των αμάχων που προτίμησαν τη διαφυγή στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι από αυτούς είτε χάθηκαν είτε πέθαναν. Οι αναζητήσεις των αγνοουμένων μέσω του Ερυθρού Σταυρού συνεχίστηκαν, σε μόνιμη καθημερινή βάση, 30 χρόνια μετά την κατοχή.
Οι υλικές καταστροφές προσεγγίζονται μόνο ως ναρκοπέδιο της ανασυγκρότησης και ως υποθήκευση των μελλοντικών δεκαετιών και γενεών. Μια προσέγγιση του χάους, από ελληνικές και ξένες πηγές, δίνει: 
Ο οικοδομικός πλούτος.
Καταστράφηκαν 3.700 πόλεις και οικισμοί, 408.000 σπίτια ισοδύναμα με 511.500 οικοδομές αξίας 150.000 προπολεμικοόν δραχμών για κάθε μία. Μέσα σ' αυτά και 5.000 σχολεία. Η ζημιά έφθασε στο 23% του συνολικού οικοδομικού μας πλούτου. Η Ελλάδα, για να αντικαταστήσει το χαμένο οικοδομικό της πλούτο, θα χρειαζόταν 23 χρόνια ομαλής οικοδομικής προσπάθειας, όπως εκείνης του μέσου όρου των ετών 1930-1940 ή να διέθετε για τον σκοπό αυτό ολόκληρο τον προϋπολογισμό του 1946 επί 40 χρόνια.
Οι άστεγοι
Η οικιστική καταστροφή δημιουργούσε 227.000 άστεγες οικογένειες, περισσότερα από 1,2 εκ. άτομα, δηλαδή το 18% του πληθυσμού. Κοντά σ'αυτούς και οι 234.000 οικογένειες που βρέθηκαν να κατοικούν σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Την ίδια στιγμή η εγκατάλειψη της υπαίθρου έπαιρνε διαστάσεις εθνικού κινδύνου. Γεγονός ιδιαίτερα επικίνδυνο για τη Β. Ελλάδα, όπου σε περιοχές της η πυκνότητα του πληθυσμού ανά τ.χ. είχε κατεβεί στο 1,2 από το προπολεμικό 21,6.
Οι συγκοινωνίες
Το οδικό δίκτυο είχε καταστραφεί κατά 75-80% και τα μεταφορικά μέσα κατά 75%. Από τα 17.200 προπολεμικά επιβατικά, φορτηγά και λεωφορεία είχαν ολικά καταστραφεί τα 11.650 και ίίερικώς τα 2.950. Η διώρυγα της Κορίνθου είχε ολοσχερώς καταστραφεί.
Στο σιδηροδρομικό δίκτυο από τα 2.679 χμ. απέμεναν τα 680, δηλαδή καταστροφή κατά 75%. Από τα 7.708 βαγόνια απέμειναν τα 607, καταστροφή κατά 84%. Στις σιδηροδρομικές γέφυρες, σήραγγες και τηλεγραφικές εγκαταστάσεις η καταστροφή έφτανε το 75%. Στα σιδηροδρομικά οικήματα η καταστροφή ήταν μικρή, μόνο... 60%.
Τηλεπικοινωνίες
Το δίκτυο είχε ολοσχερώς καταστραφεί. Το 70% των μηχανημάτων είχαν μεταφερθεί στη Γερμανία.
Εμπορικός στόλος
Είχε μειωθεί κατά 73%, ενώ οι ζημιές στα λιμενικά έργα υπέρβαιναν τα 13 εκ. δολ. του 1938.
Γεωργία
Η γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή είχε μειωθεί κατά 60%, ενώ είχαμε χάσει το 25% των δασών μας ως ξυλεία. 
Βιομηχανία - Εμπόριο.
Μετά από εντολή του υπ. εθνικής οικονομίας τα εμποροβιομηχανικά επιμελητήρια θα καταγράψουν τη ζημιά στη βιομηχανία, το εμπόριο και τις επαγγελματοβιοτεχνικές μονάδες. Το επιμελητήριο Αθηνών, με το 4657/11.4.1946 έγγραφο του, δίνει την καταγραφή κατά υπαίτιο σε δισ. προπολεμικές δρχ.:
Γερμανία                               12,14
Ιταλία                                     3,13
Βουλγαρία                              3,1
Συμμαχικός Στρατός             1,86 
Οργανώσεις Αντίστασης      1,4
Ελληνικό Δημόσιο                   0,73
Σύνολο                                      22,4

Αρχαιολογικοί χώροι
Οι Γερμανοί προκάλεσαν (διάβαζε λεηλάτησαν) καταστροφές σε 87 αρχαιολογικούς χώρους, οι Ιταλοί σε 39 και οι Βούλγαροι σε 3. Επι πλέον, διενεργήθηκαν 26 αυθαίρετες ανασκαφές με αρπαγή των αρχαιολογικών θησαυρών.
Κατά τους υπολογισμούς Ελλήνων εμπειρογνωμόνων, κατόπιν εντολής της Ελληνικής Κυβέρνησης, η συνολική καταστροφή που μπόρεσε να αποτιμηθεί, λόγω κατοχής σε δολάρια του 1938, κατανέμεται ως εξής:
 1. Υλικές απώλειες
άμεσες                                                   2.613.407.000
„    εμμεσες                                            1.200.000.000
2.  Δαπάνες Κατοχής                           2.781.000.000
3. Κρατικές Δαπάνες                            1.857.426 000 
4. Συντάξεις                                            1.464.741.000
5.  Διαφυγόν κέρδος                             4.032.000.000
6.  Διάφορες απώλειες                          1.810.000.000
Σύνολο                                                    15.758.574.000

Τόσα δίνει και ο Μπενάς, δηλαδή 8,5 δισ. δολ. του 1948. Ο Μπακάλμπασης υπολογίζει τις ζημιές που μπορούν να επανορθωθούν, δίχως να περιλαμβάνει τις ζημιές που προξένησαν οι επιδρομείς κατά την αποχώρηση τους, όπως και άλλες περιφερειακές ζημίες, σε 11.388.000 ημερομίσθια
Επιμέλεια : Άννα Γαλανού
Πηγές: Βικιπαίδεια, 

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

ΡΙΖΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ


Τα ριζίτικα τραγούδια ξεκίνησαν να τραγουδιούνται στη κυρίως στη Δυτική Κρήτη στα χωριά που βρίσκονταν στους πρόποδες των βουνών, στα Λευκά όρη και στο Ψηλορείτη επί το πλείστον. Ρίζες, σημαίνει πρόποδες. Σήμερα βέβαια τα ακούμε σ' όλο το νησί. 
Κυρίως είναι επικά τραγούδια που τα ''έψελναν'' καθισμένοι άνδρες γύρω από το τραπέζι. Είναι τα γνωστά τραγούδια της τάβλας, μιας και τάβλα στη Κρήτη λέγαμε το τραπέζι. Είχαν διάφορα θέματα αλλά κυρίως υμνούσαν την ανδρεία και αψηφούσαν το θάνατο. Δεν λογάριαζαν κανένα κόστος για τη τιμή και την επανάσταση. Υπάρχουν όμως και άλλα θέματα που τραγούδαγαν οι άντρες εκτός από το πόλεμο. Η αγάπη, η πίστη, η ξενιτειά, και οι συνήθειες του βουνού... Ήταν σοβαρό θέμα η επιβίωση πάνω στα όρη. Τα ριζίτικα τραγούδια δεν χορεύονται. Τα περισσότερα έχουν τον κλασσικό δεκαπεντασύλλαβο και τα συνόδευαν με λαούτο, ούτι και λίρα. Πάντα στο τέλος έμπαινε η λύρα και έδινε κι ένα πιο γρήγορα ρυθμό, κυρίως τον Χανιώτικο συρτό.

Κείμενο δικό μου, μετά από εξιστόρηση του παππού μου Χαράλαμπου Φοινικιανάκη

Λόγια Ανθρώπων
... Ο γέρος κόρη μου, ήξερε πολλές μαντινάδες, μα δεν τον άκουσα ποτέ να τις τραγουδά. Τις απάγγελνε σαν ψάλτης κι ύστερα αναστέναζε βαθιά, λέγοντας πως όλα έχουν χαλάσει στις μέρες μας.

«Οι μαντινάδες οι παλιές, δεν είναι για χορούς και για πανηγύρια», μας έλεγε. »Έχουνε πόνο και καημό, γιατί μιλούνε για το σεβντά τση ψυχής και τη λεβεντιά του θανάτου, που ‘’ετοσονά’’ μοιάζουνε τα δυο ντος. Πώς να τσι τραγουδήξεις κι ετσά στα καλά καθούμενα ν’ αρχίξεις να τσι χορεύγεις κιόλας, μπορείς; Ε, δε μπορείς. Να υπάρχει αιτία πρέπει και μάλιστα σοβαρή… χαρά, καημός ή θάνατος…

… Εμείς παλιά ‘’εκαθούμαστε’’ ώρες πολλές, γύρω απ’ το σοφρά με τη ρακή στη μέση, την αγκινάρα κομμένη στα δυο, τα λουμπούνια, τις ελιές και το παξιμάδι το κρίθινο και πρώτα εψέλναμε τα στιχάκια όλοι μαζί και σαν εθυμούμαστε τα βάσανα κι εμπαϊλντίζαμε στο καημό, ‘’ετοτεσάς’’ μόνο εξεκίναγε να παίζει η βροντόλυρα το σκοπό που συνόδευε το πόνο μας κι ‘’απόης’’ εσηκωνούντανε οι ‘’ντεληκανήδες’’ να ξεθυμάνουνε με το χορό. Μα το Γιαραμπή, εκτυπούσανε τα στιβάνια κι ‘’εθάρρειες’’ πως θ’ άνοιγε η γη στα δυο. ‘’Τοσανά’’ όμορφα κορμιά, λεβέντες μοναχοί, μπαϊλντισμένοι όλοι απ’ το σεβντά και τη ρακή. Ο λυράρης δεν ετραγούδανε ποτέ, δεν ήτανε ‘’ετουτηνιά’’ η δουλειά ντου. Αυτός μόνο ήπαιζε κι ετσά κρατιούντανε η τάξη. Εδά είναι όλα μαζωμένα, χορός, γλέντι, μαντινάδες και ανεκατωμένος ο ερχόμενος… Πάει εχάλασε ο κόσμος».  Κείμενο: Άννα Γαλανού

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Ανάβατος - Χίος

Ανάβατος.... Ο Μυστράς του Αιγαίου....

Ο Ανάβατος βρίσκεται στο δυτικό μέρος της Χίου. Είναι ένα καστροχώρι γαντζωμένο ακριβώς στην απότομη κόψη ενός θεόρατου βράχου που το ύψος του ξεπερνά τα 450 μέτρα.
Είναι ένα σπάνιο δείγμα αμυντικής αρχιτεκτονικής, που προξενεί δέος και θαυμασμό, καθώς το μάτι με δυσκολία ξεχωρίζει τα πέτρινα πυργόσπιτα από τον ίδιο το βράχο.
Από μακριά είναι αδύνατον να ξεχωρίσεις τα κτίσματα που μοιάζουν σαν ένας συμπαγή τείχος τελείως συγκολλημένα μεταξύ τους και κτισμένα με τις πέτρες του βράχου, ακριβώς για να μην ξεχωρίζουν απ’ αυτόν.
Ένας θεόρατος γκρεμός τα προκαλεί κάτω ακριβώς, όμως αυτά προσκολλημένα πάνω στο θεόρατο βράχο χρόνια και χρόνια στέκονται στην ίδια ακριβώς θέση.
Στη μοναδική πύλη του τείχους υπάρχει ένα ιδιαίτερο κτίσμα που λέγεται ‘’τριώροφο’’.
Αποτελείται από τη δεξαμενή, το λιοτρίβι, την εκκλησία της Παναγίας και το διδακτήριο.
Το χωριό έχει πρόσβαση μόνο από ένα σημείο, το βορινό, και οικοδομήθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να ελέγχει από δυτικά τη θάλασσα του Αιγαίου, και να προστατεύει τους κατοίκους από τις πειρατικές επιδρομές που ήταν συχνές εκείνα τα χρόνια.
Λένε πως υπήρχε οχυρό, που λεγόταν ‘’Ανάβατος’’ που σημαίνει ‘’μη προσβάσιμος’’, και από κει πήρε και το όνομα του το χωριό. 
Επιμέλεια κειμένου: Άννα Γαλανού
Φωτογραφία: Μαρία Σαρρή

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Το πάρτι

Τριάντα χρόνια πριν, κάπου στο κόσμο…


Λαμπερές  άσπρες λιμουζίνες με σοφέρ, σταματούσαν η μια κατόπιν της άλλης μπροστά στη λαμπρή είσοδο του μεγάρου. Όλη η αφρόκρεμα του κόσμου ήταν καλεσμένη σ’ αυτό το πάρτι. Οι πλούσιοι και οι ισχυροί που μ’ ένα τους μόνο νεύμα ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις, πτώχευαν κράτη, άρχιζαν πολέμους, πουλούσαν κι αγόραζαν τη γη, ήταν καλεσμένοι εδώ. Ποτέ δεν είχε γίνει κάτι παρόμοιο ως τώρα και ποτέ δεν είχε δοθεί τόσο μεγάλη δημοσιότητα. Πολλές μέρες πριν τα ΜΜΕ όλου του κόσμου, αναφερόταν στην αποψινή βραδιά.
Όλοι κάτι προσδοκούσαν, όλοι σε κάτι ήλπιζαν… και το βασικότερο όλων έτρεμε το φυλλοκάρδι τους. Άραγε θα επικρατούσαν χαμόγελα μετά το μπαλ μασκέ πάρτι ή θα έτρεχαν κόκκινα δάκρυα στο μεταξωτό άσπρο χαλί.
Το πάρτι είχε όλη τη λάμψη και τη μεγαλοπρέπεια που απαιτείτο. Για να επιτραπεί η είσοδος στους λίγους μα εκλεκτούς καλεσμένους, έπρεπε το ύφασμα των στολών τους να είναι από καθαρό μετάξι, τα κοσμήματα όλα από ατόφιο χρυσάφι με διαμαντόπετρες, τα παπούτσια από βιζόν και οπωσδήποτε το πρόσωπο έπρεπε να καλύπτεται από χειροποίητη μάσκα, που ήταν φτιαγμένη με τα φτερά ενός σπάνιου πουλιού που ζούσε στο δάσος του Αμαζονίου… και φυσικά λευκή λιμουζίνα. Κανένα άλλο χρώμα δεν ήταν επιθυμητό.
Το πρωτόκολλο ‘’ετηρείτο’’ με θρησκευτική ευλάβεια. Υπήρχαν ειδικοί άνθρωποι στην είσοδο που ήλεγχαν τα πάντα. Σε μια ψηλή ‘’δούκισσα’’ του 18ου αιώνα δεν της επιτράπηκε η είσοδος γιατί ο ελεγκτής του δέρματος έκρινε πως το βιζόν δεν ήταν καλής ποιότητας… Έφυγε κλαίγοντας με γοερούς λυγμούς, και μπήκε στην κάτασπρη λιμουζίνα καταντροπιασμένη… όλων τα μάτια είχαν καρφωθεί πάνω της.
Εκείνο που δεν κατάλαβε ο παρατηρητής ήταν γιατί η φωνή της ακούστηκε περίεργη, ούτε ανδρική, ούτε γυναικεία… Κάτι σαν κρώξιμο.
Τελικά οι πόρτες του μεγάρου έκλεισαν και οι καλεσμένοι επιτέλους αναστέναξαν ανακουφισμένοι κάτω από τις μάσκες τους. Είχαν ξεφύγει από τα φλάς των φωτογράφων, τους καμεραμάν και τους μπλαμπλάδες δημοσιογράφους, που έκαναν σαν να περιέγραφαν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Μόλις κάθισαν όλοι σ’ ένα τεράστιο μακρόστενο τραπέζι, άναψαν τεράστιοι προβολείς έξω από το μέγαρο και από μεγάφωνα άρχισε να ακούγεται μια επιβλητική συμφωνική μουσική. Αντίθετα μέσα στο  σαλόνι τα φώτα έκλεισαν και επεκράτησε απόλυτη σιωπή. Στην κορυφή του τραπεζιού καθόταν μια μικροκαμωμένη φιγούρα καλυμμένη εξ’ ολοκλήρου μ’ ένα τεράστιο μαύρο μεταξωτό ύφασμα.
Δεξιά κι αριστερά του καθόταν δυο τεράστιοι καλεσμένοι. Ένας αυτοκράτορας κι ένας Γότθος πολεμιστής.
Εκείνο που έκανε εντύπωση στο παρατηρητή ήταν πως οι γυναικείες στολές ήταν ελάχιστες και από την κοψιά και μόνο, συμπέρανε πως και οι προσκεκλημένες κυρίες ήταν λιγοστές.
Το λόγο πήρε η στολή του αυτοκράτορα… Μπλα, μπλα, μπλα… Όλοι άκουγαν σκυθρωποί. Δεν τον χειροκρότησε κανείς.
Μετά μίλησε η στολή της βασίλισσας Βικτωρίας. Κι αυτή μπλα και μπλα και πάλι μπλα… Ούτε κι αυτή χειροκροτήθηκε.
Το λόγο πήρε η στολή ενός Σεΐχη με γαλάζια κελεμπία… Καθόταν δίπλα στη στολή του Ναπολέοντα. Κι αυτός μπλα, μπλα, μπλα κι ο Ναπολέοντας το ίδιο… Κι ύστερα άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί… Η στολή ενός αγριωπού Σαμουράι, μιας βενετσιάνας Κόμισσας, ενός Τσάρου, μιας Ισαβέλλας, ενός Φλαμανδού, μιας θεόρατης Κέλτισσας και η στολή Θεάς Αθηνάς…
Ένα ατέλειωτο μπλα, μπλα, μπλα, ακουγόταν τώρα και κανείς δεν καταλάβαινε κανένα. Οι περισσότεροι είχαν σηκωθεί όρθιοι και κτύπαγαν γροθιές στο τραπέζι, άλλοι κτύπαγαν τους διπλανούς τους κι άλλοι έσκιζαν με μανία το μετάξι που φορούσαν…
Όταν σηκώθηκε όρθια η στολή του Γότθου, θεόρατη, διπλάσια σε μέγεθος απ’ όλες, σταμάτησε απότομα κάθε θόρυβος κι όλοι κάθισαν στις θέσεις τους…
ΜΠΛΑ, ΜΠΛΑ, ΜΠΛΑ… έλεγε κι όλοι άρχισαν να ουρλιάζουν χαρούμενοι ενώ μέσα από τις στολές ξεπρόβαλαν χέρια σιδερένια, σαν κοντάρια που άρχισαν να χειροκροτούν με στριγκό ήχο.
Η μικροκαμωμένη κοντή φιγούρα στη κορφή του τραπεζιού σηκώθηκε όρθια.
‘’Βγάλτε όλοι τις μάσκες σας φώναξε, δείξτε μου τα πρόσωπά σας…’’
Όλοι πέτρωσαν απότομα κι ύστερα ένας ένας, σιγά σιγά έβγαζε τη μάσκα από το πρόσωπό του… Ποιο πρόσωπο! Δεν υπήρχε πρόσωπο.
Ο αυτοκράτορας είχε για πρόσωπο ……….Το Δολάριο
Η βασίλισσα Βικτωρία είχε ……….Την Εγγλέζικη Λίρα
Ο Σεΐχης είχε........... Το Ριάλι
Ο Ναπολέοντας είχε ………… Το Γαλλικό Φράγκο
Ο Σαμουράι είχε …………Το Γιέν
Η Κόμισσα είχε………… Την Ιταλική Λίρα
Ο Τσάρος είχε ……………Το Ρούβλι
Η Ισαβέλλα είχε………… Τη πεσέτα
Ο Φλαμανδός είχε …………Το Ελβετικό φράγκο
Η Κέλτισσα είχε …………Τη Κορώνα
Η Θεά Αθηνά είχε………… Τη Δραχμή
Καμιά στολή δεν είχε πρόσωπο, όλες ήταν νομίσματα, χαρτιά, και κέρματα. Σαν ένα κακόγουστο πάζλ καρφωμένο σ’ ένα πρόσωπο που έχασκε σαν μαύρη τρύπα, στη θέση των ματιών και του στόματος.
Ο μόνος που δεν υπάκουσε στην εντολή του μικροκαμωμένου ανθρώπου στη κορφή του τραπεζιού ήταν ο Γότθος…
«Δεν θ’ αποτελέσεις εξαίρεση εσύ. Βγάλε γρήγορα τη μάσκα σου, γιατί θα σε πετάξω έξω… Άκουσες; Η διαταγή δεν σήκωνε αντιρρήσεις και ο Γότθος συμμορφώθηκε αμέσως.
Μόλις πέταξε τη μάσκα του, ένα τεράστιο ΜΠΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, ακούστηκε μέσα στο σαλόνι. Ο Γότθος είχε δυο πρόσωπα.
Το ένα ήταν Το Μάρκο και… το άλλο Το Ευρώ……
Η μικροκαμωμένη φιγούρα τους άφησε να ουρλιάξουν όλοι χαρούμενοι για λίγο και να χειροκροτήσουν το Γότθο που φαινόταν ο νικητής του μπαλ μασκέ πάρτι. Ύστερα σηκώθηκε και πέταξε τη μαύρη καλύπτρα από πάνω του. Αμέσως σταμάτησαν τα ουρλιαχτά και τα χειροκροτήματα. Μόλις κατάλαβαν ποιος ήταν, η μαύρη τρύπα που είχαν για στόμα τους άνοιξε τόσο και όλα τα νομίσματα που αποτελούσαν το πρόσωπο τους άρχισαν να πέφτουν εκεί μέσα. Σε λίγο κανείς τους δεν είχε κεφάλι. Η μαύρη τρύπα έγινε ένα με τη φανταχτερή στολή που φορούσαν. Μέσα της εξαφανίστηκαν τα μετάξια, τα διαμαντικά, τα χρυσάφια και τα πανάκριβα δέρματα που αποτελούσαν το  καμουφλάζ τους.
Απόλυτη ησυχία βασίλεψε στην αίθουσα. Ο νικητής του μπαλ μασκέ ήταν η  κοντή μαυροφορεμένη φιγούρα.
 Ο παρατηρητής δεν άντεξε. Τον πλησίασε μετά φόβου, είχε όμως περιέργεια, έπρεπε να ξέρει. Γιατί, ο παρατηρητής ήταν η Ιστορία, κι αυτή έπρεπε να γραφτεί κάποια στιγμή…
«Ποιος είσαι;» Τον ρώτησε, «Ο θεός;»
Ο άλλος τον κοίταξε απαξιωτικά και γέλασε σαρδόνια…
«Δεν κατάλαβες τίποτε έ; Τότε θα το γράψεις όπως σου το πω… Είμαι ‘’Ο Τραπεζίτης’’… Οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν έχουν γένος, είναι ουδέτεροι, το δολάριο, το μάρκο, το φράγκο, το ρούβλι, το γιέν, το  ριάλι, … κι οι γυναίκες δεν έχουν ισχύ, πφ, μόνο η εγγλέζικη λίρα ίσως, μα κι αυτή τελικά έκανε ότι της είπα, δεν άντεξε τη πίεση. Όλες οι άλλες η κορώνα, η πεσέτα, η ιταλική λίρα, η δραχμή πως μπορούσαν να μ’ αντιμετωπίσουν; Λέγε πώς;»
«Μα ο Γότθος είχε κι ένα ακόμα καινούριο πρόσωπο, το Ευρώ… Είδες πόσο χειροκροτήθηκε γιαυτό; Το είδες, δεν μπορεί να μην σε ένοιαζε ούτε αυτό;»
«Περαστική αρρώστια  είναι… άντεξε λίγο περισσότερο, μα το έφαγε κι αυτό η τρύπα… Το είδες κι εσύ…»
«Και τώρα τι θα κάνεις; Έμεινες μόνος σου χωρίς νομίσματα, χωρίς στολές, χωρίς κανένα. Ούτε κι εσύ θ’ αντέξεις. Νομίζω πως έκανες το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου…»
Ο τραπεζίτης γέλασε με την καρδιά του.
«Για δες…» σήκωσε τη κάπα που είχε πετάξει καταγής και κάτω απ’ αυτήν είχαν μαζευτεί όλα τα νομίσματα, τα διαμαντικά και το χρυσάφι που είχαν πάνω τους οι στολές...»
Ο Παρατηρητής – Ιστορία έμεινε με το στόμα ανοικτό.
«Πως τα κατάφερες; Αυτό, θέλω να μου το πεις»
«Πριν εξαφανιστούν ένας ένας ήρθε κοντά μου. Ζητούσε επιείκεια. Εγώ μόνο το κεφάλι μου κούνησα κι αυτοί για αντάλλαγμα μου χάρισαν τον πλούτο που κουβαλούσαν. Το είδες αυτό;…»
Ο Παρατηρητής - Ιστορία κούνησε αρνητικά το κεφάλι του.
«Λες ψέματα, δεν έγινε κάτι τέτοιο. Αν γινόταν θα το έβλεπα…»
«Δεν θα μπορούσες ποτέ να το δεις. Είσαι η Ιστορία και η Ιστορία δεν πρέπει να γράφει ποτέ την αλήθεια»

(Η ιδέα μου ήρθε όταν σκέφτηκα ότι τα νομίσματα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων είναι ουδετέρου γένους. Και μόνο ελάχιστα απ’ αυτά θηλυκού. Ο μόνος αρσενικού γένους, δεν μπορεί να είναι άλλος από ένα Παγκόσμιο Τραπεζίτη)
Κείμενο: Άννα Γαλανού

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Κατερίνα Γώγου

Στο μυαλο ειναι ο Στοχος, 

το νου σου ε;

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται. 
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε
φορά που ακούω “Κατερίνα” τρομάζω. 
Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;


Για την αποκατάσταση του μαύρου
Άσπρη είναι η αρία φυλή
η σιωπή
τα λευκά κελιά
το ψύχος
το χιόνι
οι άσπρες μπλούζες των γιατρών
τα νεκροσέντονα
η ηρωίνη.
...Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου.