Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Κατακλυσμός

Επί της ουσίας ο όρος χαρακτηρίζει μια καταστροφική πλημμύρα, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμα της. Από τη γέννηση των διαφόρων πολιτισμών και μετά, κάθε κατακλυσμός που γινόταν ερμηνευόταν σαν τιμωρία των Θεών ή του Θεού, ανάλογα με τη πίστη των λαών, για την ανυπακοή και τον εγωισμό των ανθρώπων.
Την έννοια ‘’κατακλυσμός’’ την συναντάμε στην Ινδουϊστική ιστορία του Μανού, στον Ελληνικό μύθο του Ωγυγίου, του Δευκαλίωνα και του Δαρδάνου, στη Σουμεριακή μυθολογία και στην ιστορία του Ουτναπιστίμ, στους Βαβυλώνιους με το έπος του Γκιλγκαμές και στον πλέον γνωστό σε όλους μας Κατακλυσμό του Νώε  σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης (6-9).
Στο Κοράνι περιγράφεται επίσης μια ανάλογη εκδοχή του κατακλυσμού του Νώε, με δυο διαφορές απ’ όσα ξέρουμε. Πρώτον, ένας από τους γιούς του Νώε μαζί με τη γυναίκα του αρνήθηκαν να μπουν στη κιβωτό και δεύτερον η κιβωτός προσάραξε στο όρος Τζούντι που βρίσκεται στο Ιράκ, αντί το Αραράτ που περιγράφει η Αγία Γραφή.
Ελληνική μυθολογία
Ο Πλάτωνας στους διαλόγους του στον Τιμαίο, περιγράφει με τη σειρά που έγιναν τους τρεις μεγάλους κατακλυσμούς ως εξής:
«Ότι τρείς ιστορούσι γενέσθαι κατακλυσμούς, πρώτον τον επί Ωγύγου, ός ήν της Αττικής βασιλεύς, δεύτερον τον επί Δευκαλίωνος, ότε και τα κατά Θετταλίαν όρη διέστη και τα εκτός Ισθμού και Πελοποννήσου συνεχύθη πάντα, τρίτον τον επί Δαρδάνου του Διός και Ηλέκτρας της Άτλαντος, ός Δάρδανος εβασίλευσε μετά τον κατακλυσμόν της αντίπερα Σαμοθράκης ηπείρου, διά σχεδίας αυτό-σε κομισθείς».
Επίσης ο μεγάλος Έλληνας συγγραφέας του 5ου μ.χ. αιώνα Νόννος ο Πανοπολίτης, βιογράφος του Διονύσου, με πρόσβαση στις Αιγυπτιακές πηγές περιγράφει με την σειρά τους τρείς μεγάλους πανάρχαιους κατακλυσμούς του Ωγύγου, του Δευκαλίωνα και τον τελευταίο του Δαρδάνου. 
Κατακλυσμός του Ωγύγου 
Ο πρώτος από τους τρεις κατακλυσμούς που χρονολογείται την Όγδοη εποχή. Κατά τον Πλάτωνα έγινε το 9.000 π.Χ. κατά το Βάρρωνα το 2.135 π.Χ. και κατά τον Αφρικανό το 1.796 π.Χ. στο 37ο έτος της βασιλείας του Ωγύγου στη Βοιωτία. Οι αναφορές είναι συγκεχυμένες. Υποστηρίζεται ότι υπερχείλισε η λίμνη της Κωπαΐδας και η πλημμύρα κατέστρεψε όλη την Βοιωτία ενώ παράλληλα τον συσχετίζουν με την υπερχείλιση του Κηφισού ποταμού (Παυσανίας - Βοιωτικά Ε 1 και Η, Σχολ. Απόλλων. Γ’1177).
Ο Ωγύγης επέζησε του κατακλυσμού, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα κατάφεραν. Μετά τον θάνατο του ίδιου και λόγω των καταστροφών που προκλήθηκαν, η Αττική έμεινε χωρίς βασιλείς για 189 χρόνια μέχρι την εποχή του Κέκροπα. Στην μετακατακλυσμική εποχή αυτό το μεγάλο ιστορικό κενό, μας κάνει να αγνοούμε επακριβώς τι πραγματικά συνέβαινε στην Αττική.
Υπάρχουν κάποια στοιχεία που παραπέμπουν σαν αίτιο την αλλαγή στη διάμετρο, σχήμα, χρώμα και τροχιά του αστερισμού της Αφροδίτης. Ο Freret θεωρεί ότι δεν ήταν η Αφροδίτη αυτό που είδαν αλλά κάποιος κομήτης ο οποίος πέρασε πολύ κοντά στη γη δημιουργώντας παλιρροϊκό κύμα. Πιθανολογούν δε ότι εξ αιτίας αυτής της φυσικής καταστροφής εξαφανίστηκε ο προκατακλυσμιαίος Αιγαϊατικός Πολιτισμός. 
Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα 
Ο Κατακλυσμός αυτός είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του όρου ‘’κατακλυσμός’’ που αναφέρεται στις παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών.
Σύμφωνα με το μύθο την εποχή που στη Φθία και τη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων θεωρώντας ότι ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση όμως τον δίκαιο και σοφό βασιλιά Δευκαλίωνα και την γυναίκα του την Πύρρα. Ο Προμηθέας, αδελφός του Άτλαντα, συμβούλεψε το βασιλιά να κατασκευάσει μια κιβωτό για να σωθεί. Ο Δευκαλίωνας κατασκεύασε την κιβωτό κι έβαλε μέσα ότι του ήταν απαραίτητο. Όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα, κλείστηκε μέσα μαζί με τη γυναίκα του την Πύρρα, η οποία ήταν κόρη του Επιμηθέα, ο άλλος αδερφός του Άτλαντα και της Πανδώρας. Ο Δίας άρχισε να ρίχνει δυνατή βροχή, για πολύ καιρό, χωρίς καμιά διακοπή. Τα ποτάμια φούσκωσαν, ξεχείλισαν και παρέσυραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Οι πεδιάδες έγιναν λίμνες και οι πολιτείες βούλιαξαν και χάθηκαν κάτω από τα νερά. Στο τέλος μόνο μερικές βουνοκορφές φαίνονταν πάνω σε μια απέραντη θάλασσα. Η κιβωτός με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα έπλεε πάνω στα νερά εννιά μερόνυχτα. Ύστερα κάθισε στη κορφή του Παρνασσού ή στην Όθρη, ή στον Άθω, ή στη Δωδώνη (υπάρχουν πολλές παραλλαγές). Όταν η βροχή σταμάτησε επιτέλους και τα νερά τραβήχτηκαν, ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα βγήκαν από την κιβωτό σώοι, γεροί και δυνατοί. Αμέσως έκαναν θυσία στο Δία να τον ευχαριστήσουν για τη σωτηρία τους. Ο Θεός δέχθηκε την προσφορά τους κι έστειλε τον Ερμή να τους πει να του ζητήσουν όποια χάρη θέλουν. Τότε ο Δευκαλίων και η Πύρρα ζήτησαν από το Θεό Δία να υπάρξουν κι άλλοι άνθρωποι στη γη. Ο Δίας δεν αρνήθηκε και μάλιστα τους είπε να σκεπάσουν τα πρόσωπα τους, να προχωρούν μπροστά και να ρίχνουν πέτρες πίσω τους χωρίς να κοιτάζουν. Όπου έπεφταν οι πέτρες του Δευκαλίωνα μεταμορφώνονταν σε άντρες, ενώ τα αντίστοιχα της Πύρρας σε γυναίκες. Έτσι δημιουργήθηκε ένας καινούργιος λαός σωστός, σεμνός και υπάκουος που δεν είχε καμιά σχέση με τον προηγούμενο που καταστράφηκε.
Στη πραγματικότητα ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα  χρονολογείται γύρω στο 10.000 - 9500 π.Χ. έγινε λόγω της πτώσης ενός τεράστιου μετεωρίτη στον Ειρηνικό. Υπήρξαν απίστευτες κοσμογονικές αλλαγές. Βυθίστηκε η Ατλαντίδα ενώ οι Άνδεις και τα Ιμαλάια υψώθηκαν περίπου 4.000 μέτρα. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι γιαυτό στο λόγο ακόμα και σήμερα στην λίμνη Τιτιτάκα (στα σύνορα Περού-Βολιβίας) βρίσκουμε κοχύλια. Αυτές οι τεράστιες αλλαγές επηρέασαν όλη τη γη και οι παλιότεροι πολιτισμοί ισοπεδώθηκαν όλοι. Ο κατακλυσμός επηρέασε και τον Ελληνικό χώρο το ίδιο όπου τα νερά του Αιγαίου υψώθηκαν περίπου 50 μέτρα περισσότερο. Την εποχή του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα στην Αθήνα βασίλευε ο Κραναός, στην Θεσσαλία η οποία ήταν λίμνη και άδειασε στο Αιγαίο βασίλευε ο Δευκαλίωνας, ο μόνος άνθρωπος σύμφωνα με τον μύθο που διεσώθη από τον κατακλυσμό.
 Κατακλυσμός του Δαρδάνου

Ο Δάρδανος σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ήταν γιός του Δία και της Ατλαντίδας Ηλέκτρας, κόρης του Άτλαντα, ο οποίος βρέθηκε στην Σαμοθράκη μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιασίωνα και την αδελφή του Αρμονία κατά την διάρκεια ενός κατακλυσμού στον οποίο βούλιαξε το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού.
Ο κατακλυσμός του Δαρδάνου  χρονολογείται γύρω στο 4000 - 3500 π.Χ. και συμπίπτει με τον βιβλικό κατακλυσμό του Νώε, αλλά και πολλούς άλλους που περιγράφονται στις μυθολογίες όλων των λαών. Τότε έλιωσαν  οι τελευταίοι μεγάλοι παγετώνες στην ΒΑ Ευρώπη συγκεκριμένα σε Ρωσία και Σιβηρία λόγω μεγάλης ανόδου της θερμοκρασίας. Τα νερά από τους λιωμένους παγετώνες μέσω των μεγάλων ποταμών Δούναβη, Δνείπερου, Δον και Βόλγα ξεχείλισαν στον Εύξεινο Πόντο  υψώνοντας την στάθμη των νερών της τότε κλειστής λίμνης κατά 150 μέτρα καταποντίζοντας ολόκληρο τον τοπικό πολιτισμό. Τα νερά στην συνέχεια ξεχείλισαν μέσω των στενών των Δαρδανελλίων στο Αιγαίο πέλαγος ανεβάζοντας 50 μέτρα περισσότερο την στάθμη των θαλασσών παγκοσμίως. Οι γεωλόγοι συμφωνούν ότι εκείνη τη περίοδο έγιναν και οι τελευταίες μεγάλες κοσμογονικές αλλαγές.
Επιμέλεια κειμένου: Άννα Γαλανού
Πηγή: Βικιπαίδεια

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Μανώλης Ρασούλης


Ιεροψάλτης στον Άγιο Μηνά, με αριστερή καταγωγή, με πατέρα φυλακισμένο στο πόλεμο του ’40 στις ιταλικές φυλακές και θείο στο στρατόπεδο του Μαουτχάουζεν, ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το Σεπτέμβριο του 1945.
Στην Αθήνα ξεκίνησε να δουλεύει στην εφημερίδα ‘’Δημοκρατική Αλλαγή’’ με έντονη συμμετοχή στους αγώνες του 114, ενώ παράλληλα σπούδαζε σκηνοθεσία και έγραφε, ποιήματα, λογοτεχνικά κείμενα και  στιχάκια, ενώ ερασιτεχνικά άρχισε να τραγουδά στις μπουάτ  της Πλάκας που τότε ήταν στη μεγάλη τους άνθηση. 

Συλλαμβάνεται από τη δικτατορία και οδηγείται στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, ενώ στη συνέχεια φεύγει για το Λονδίνο. Μένει εκεί έξη χρόνια και συμμετέχει ενεργά στην οργάνωση του  αντιδικτατορικού αγώνα. Γίνεται μέλος του τροτσκιστικού κινήματος και παίρνει μέρος σε πορείες ειρήνης, πουλάει εφημερίδες στους δρόμους ενώ συνεχίζει να γράφει άρθρα εναντίον της χούντας. Επιστρέφει στην Ελλάδα μετά την κατάπτωση της χούντας και συμμετέχει σε όλους τους εργατικούς αγώνες και πορείες, όντως εργαζόμενος στα ναυπηγεία στο Πέραμα.
Το 1974, κατόπιν πρόσκλησης του Μάνου Λοϊζου, συμμετέχει μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη στο δίσκο ‘’Τα νέγρικα’’, όπου είναι και η πρώτη επίσημη του εμφάνιση. Ακολουθεί ο Νίκος Μαμαγκάκης με τον ‘’Ερωτόκριτο’’, ενώ εκτυπώνει και τρία βιβλία του, πάντα με αντισυμβατικούς και ανατρεπτικούς ήρωες.
Συνεργάζεται με το Νίκο Ξυδάκη στα ‘’Δήθεν’’ και αυτό θα τον καθιερώσει σαν ένα από τους σημαντικότερους στιχουργούς και τραγουδοποιούς  της εποχής. Συνεχίζει με την ‘’εκδίκηση της γυφτιάς’’ και με όλη τη μακρά πορεία που θα παραθέσω παρακάτω.
‘’ ..τους ανθρώπους τους αγάπησα’’  έγραψε σ’ ένα βιβλίο του που κυκλοφόρησε τότε… Πράγματι μας αγάπησε πολύ…
Ο Μανώλης Ρασούλης κάνει συναυλίες στο Βερολίνο στην Κωνσταντινούπολη στη Βαρκελώνη … Τα τραγούδια του γίνονται γνωστά κι αγαπητά στο Ισραήλ, την Τουρκία, Τη Σερβία, αλλά και … στην Ιαπωνία.
Σταδιακά τον απορροφά η μελέτη της Ανατολικής φιλοσοφίας, καθώς βλέπει αδιέξοδα στα κόμματα και σκληροπυρηνικές στάσεις και αντιμετωπίσεις. Ανακαλύπτει τον OSHO, ένα Ινδό φιλόσοφο, διαβάζει κείμενα και βιβλία του, μαγεύεται και πηγαίνει στην Ινδία όπου και τον γνωρίζει προσωπικά. Μας τον γνωρίζει κι εμάς, ενώ ταυτόχρονα εκδίδει ακόμα ένα βιβλίο, βασισμένο πάνω στη φιλοσοφία του Ηράκλειτου. Ταυτόχρονα γράφει και συμμετέχει μουσικά στα δρώμενα της Ελλάδας, παρεμβάλλεται όπου πρέπει και λέει τα πράγματα όπως είναι, ξεκάθαρα και τεκμηριωμένα.

 Συνεχίζει να παράγει έργο, τραγούδια, βιβλία προγράμματα στο ραδιόφωνο και άρθρα σε πολλές εφημερίδες.


Πίστευε πάντα και το υποστήριζε με όλη του τη δύναμη ότι η Ελλάδα πρέπει και οφείλει να στραφεί στον Πολιτισμό, μακριά από μιλιταριστικές επιδιώξεις των ισχυρών του κόσμου. Πίστευε στην ελευθεριότητα της σκέψης, βασισμένη στη προσφορά της συνείδησης και στον επίγειο παράδεισο που οφείλουμε να δημιουργήσουμε με τη δύναμη της ψυχής. Πίστευε στον άνθρωπο και στις δυνατότητες του και ήταν καυστικός με κάθε λογής ‘’ψώνια ‘’ και ‘’μαϊντανούς’’. Αρνιόταν πεισματικά να μπει σε στερεότυπα τρυπάκια και πάντα ήταν ένας ελεύθερος καβαλάρης συνειδησιακά προβληματισμένος  και θυμωμένος με το σύστημα. Πάντα το πολεμούσε…
Πέθανε από αδιευκρίνιστα αίτια στη Θεσσαλονίκη πριν ένα περίπου χρόνο, στις 13 Μαρτίου του 2011.

Δισκογραφία:
 Νέγρικα (Γ. Νεγρεπόντη, Μ. Λοίζου, Μ. Φαραντούρη), 1974
* Νέος Ερωτόκριτος (Ν. Μαμαγκάκης, Π. Πρεβελάκης, Α. Μάνου), 1974
* Αχαρνείς (Δ. Σαββόπουλος), 1977
* Η εκδίκηση της γυφτιάς (Ν. Ξυδάκης, Δ. Σαββόπουλος, Ν. Παπάζογλου), 1978
* Τα δήθεν (Ν. Ξηδάκης, Ν. Παπάζογλου, Δ. Κοντογιάννης), 1978
* Τα τραγούδια της Χαρούλας (Μ. Λοίζος, Χ. Αλεξίου), 1980
* Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει (Χ. Νικολόπουλος, Δ. Κοντογιάννης),
* Παίξε Χρήστο επειγόντως (Χ. Νικολόπουλος, Ε. Βιτάλη, Π. Τερζής),
* Όλοι δικοί μας είμαστε (Χ. Νικολόπουλος, Ν. Παπάζογλου, Π. Τερζής),
* Ζεστά ποτά (Αδελφοί Κατσιμίχα, Μ. Ρασούλης παραγωγή),
* Να’ μαστε πάλι εδώ Ανδρέα (Α. Μικρούτσικος, Μ. Ρασούλης),
* Ναι στο ναι και ναι στο όχι (Μ. Ρασούλης, Ν. Ξυδάκης, Μ. Στεφανόπουλος),
* Τα ποδοσφαιρικά (Γ. Γαβαλάς),
* Διπλά σακατεμένος πειρατής (Γ. Γαβαλάς),
* Εσύ κι αν γίνεις υπουργός εγώ θα σ' αγαπάω (Π. Βαγιόπουλος, Α. Ρασούλη Κουφουδάκη),
* Πότε Βούδας πότε Κούδας (Π. Βαγιόπουλος, Ν. Παπάζογλου, Γλυκερία),
* Βαλκανιζατέρ (Π. Βαγιόπουλος, Γλυκερία, Α. Καρακότας),
* Σελοτέιπ (Π. Βαγιόπουλος, Ο. Περίδης, Ν. Ρασούλη, Γ. Λίζος),
* Γεια σου κυρ Εισαγγελέα (Π. Βαγιόπουλος, Καφετζοπουλική κομπανία),
* Νοηματουργείο (Π. Βαγιόπουλος, Γ. Ξυδάκης, Γ. Λοίζος),
* Της άγνοιας ο γιος και το τραγούδι για τον Καστοριάδη (Μ. Ρασούλης),
* Τραγούδι για την Καλαμάτα (Π. Βαγιόπουλος),
* Το τραίνο φτάνει τελικά στην Κατερίνη (Χ. Παπαδόπουλος, Β. Λέκκας, Κ. Σιάπαντα, Ορέστης),
* Τι γυρεύεις μεσ' την Κίνα Τσάκι Τσαν (Π. Βαγιόπουλος, Ν. Βενετσάνου, Ο. Περίδης),
* Αγάπα μας και μή μας χαιρετάς (Ν. Ρασούλη)
* Σκόρπια 1 (Ν. Ξυδάκης, Ν. Παπάζογλου, Γλυκερία),
* Σκόρπια 2 (Χ. Αλεξίου, Σ. Μάλαμας)
* Όταν τραγουδούν τα ψάρια (Γ. Λίζος),
* Σέπτικ Φλες - DEATH METAL I , Γαλλική παραγωγή,
* Σέπτικ Φλες - DEATH METAL IΙ , Γαλλική παραγωγή,
* ah elada sagapo (Ν. Παπάζογλου) Γερμανική εταιρία ΠΥΡΑΝΧΑΣ, Βερολίνο,
*Hummus Sapiens και η μνήμη των κύκλων (Yehuda Poliker) 

Επιμέλεια κειμένου: Αννα Γαλανού
Πηγές: Βικιπαίδεια