Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Αντιθέσεις


ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ…

Οι πεινασμένοι στην Αφρική.
Οι ειδικοί στην τηλεόραση.
Οι κακοί στη φυλακή.
Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.
Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή.
Τα λεφτά μας στα δάνεια.
Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.
Τα σπίτια μας στις τράπεζες.
Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία.
Τα παρκινγκ μας στα πάρκα.
Η ψυχαγωγία μας στα μπαρ.
Τα παιδιά μας στο σχολείο.
Οι φίλοι μας στο Facebook.
Η τέχνη στα μουσεία.
Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις.
Τα δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα.
Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.
O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.
Εμείς στους τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ…

Η αστυνομία στην Αφρική.
Οι πεινασμένοι στις τράπεζες.
Οι αναρχικοί στη Βουλή.
Τα Εξάρχεια στην καρδιά μας.
Οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος.
Οι φίλοι πλάι μας.
Τα μπαρ στις φυλακές.
Αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο.
Τα λεφτά μας στα πάρκα.
Τα πάρκα στα παρκινγκ τους.
Οι εχθροί μας στο facebook.
Οι ειδικοί στα σπίτια τους.
Η τηλεόραση στα σκουπίδια.
Η ψυχαγωγία στα σχολεία.
Η τέχνη παντού.
Οι διαφημίσεις στα μουσεία.
Τα παιδιά μέσα μας.
Τα μπαλέτα στους δρόμους.
Ο έρωτας στην επόμενη γωνία.
Τα σπίτια στα δέντρα.
Τα δέντρα στους δρόμους.
Η ομορφιά στους δρόμους .
Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.


Εμείς; Ξανά στους τέσσερις τοίχους;

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Νίκος Καζαντζάκης : Σπασμένες ψυχές

Η ευτυχία είναι πιο απλή και πιο συνηθισμένη απ' ότι θαρρούμε.

Είναι τόσο απλή και τόσο φτωχοντυμένη κι αθόρυβη, που περνά από μπροστά μας και τη σκουντούμε και δεν την προσέχουμε. 

Μόνο σα μας φύγει και γενούμε δυστυχείς, τότε μόνο τη θυμούμαστε και την αποθυμούμε. 

Και γινόμαστε διπλά τότε δυστυχισμένοι: Για την ευτυχία που χάσαμε και για τη δυστυχία που έχομε. 




Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Άκου ανθρωπάκο - Βίλχελμ Ράϊχ

... Δε σʼαγαπούν ανθρωπάκο, σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό σου. Σε ξέρουν απʼ έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ. Σε θυσίασαν σʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σʼ εξουσιάζουν. Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους. Στο είπαν κατάμουτρα: «Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη». Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις «ζήτω, ζήτω»” 

Σε φοβάμαι, ανθρωπάκο. Σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γιʼ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ʽχες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου….


Τι να κάνω; Τι να κάνουμε; Αυτή είναι η ερώτηση που επαναλαμβάνεις μονότονα ανά τους αιώνες. Είναι η μοίρα των μεγάλων επιτευγμάτων, γεννημάτων ενός τρόπου ζωής που θέτει την αλήθεια πάνω απο τη σιγουριά , να τα καταβροχθίζεις κι ύστερα να τα χέζεις τα σκατά . 

Εδώ και αιώνες άνθρωποι μεγάλοι, θαρραλέοι και μοναχικοί σου λένε και σου ξαναλένε τι πρέπει να κάνεις. Μα επανειλημμένα διαφθείρεις, συρρικνώνεις και καταστρέφεις τις διδασκαλίες τους. Επανειλημμένα παγιδεύεσαι στα αδύνατα σημεία τους. Αντί να παίρνεις για γνώμονα τη μεγάλη αλήθεια, αρπάζεσαι από κάποιο ασήμαντο λάθος τους. Αυτό έκανες, ανθρωπάκο, με το Χριστιανισμό, με το δόγμα του κυρίαρχου λαού, με το σοσιαλισμό, αυτό κάνεις με ό, τι πιάνεις στα χέρια σου. Γιατί το κάνεις αυτό; Δε νομίζω πως θες στα αλήθεια να μάθεις. Αν ακούσεις την αλήθεια, θα εξαγριωθείς και κάποιος μπορεί να το πληρώσει με τη ζωή του...