Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Άννα Γαλανού - Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί


Η Άννα Γαλανού μιλάει στον «Πρωινό Χρόνο» για το νέο της βιβλίο  που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  «Διόπτρα» με τίτλο «Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί». Μια ιστορία μιας αντισυμβατικής αγάπης  γίνεται αφορμή να μας ταξιδέψει σε μια άλλη εποχή, τότε που η καρδιά ενός νεαρού τσιγγάνου χτυπάει για πρώτη φορά στην απέναντι όχθη.Ένα εκπληκτικό βιβλίο που ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία και τη λογοτεχνική του ποιότητα. Μιλάει για τον ρατσισμό και αφήνει να αιωρούνται πολλά κοινωνικά μηνύματα εξαίροντας τις  αξίες που οδηγούν στην απόλυτη ανθρώπινη ευτυχία. Απίστευτα ρομαντικό με ήρωες που αγγίζουν το ιδανικό, γλαφυρές και έντονες εικόνες που φτάνουν στην ψυχή κάθε αναγνώστη. 


Στο κελί 
Αποσπάσματα:


1. Η λάμπα του φθορίου δε μ’ αφήνει να σκεφτώ, δε μ’ αφήνει να ονειρευτώ, μα ούτε και να τραγουδήσω τον αγαπημένο μου σκοπό. Το χειρότερο όμως είναι ότι εμποδίζει τη σκέψη και θολώνει τις θύμησές μου. Ξέρω ότι αν έσβηνε αυτή η λάμπα ίσως κατάφερνα να τραγουδήσω, να σκεφτώ και να κλάψω…
            Σκέφτομαι να τους ζητήσω να μου αλλάξουν κελί και να με πάνε κάπου χωρίς λάμπες φθορίου. Ας μην έχει ούτε ηλεκτρικό, μόνο ένα παράθυρο κι ας μη βλέπει πουθενά, ας είναι μια τρύπα στο τοίχο. Από κει όλο και κάποια ηλιαχτίδα θα ξεκλέψω, ίσως καταφέρω να παγιδέψω και κάποιο κελάηδημα…
Αυτό το άσπρο φως, χωρίς σκιές, μου τρυπά τον εγκέφαλο και με σκοτώνει αργά και βασανιστικά. Ίδιο ακριβώς φως μέρα και νύχτα. Δεν ξέρω πότε ξημερώνει και πότε βραδιάζει και μόνο όταν σβήνει, θολές σκέψεις γεμίζουν το μυαλό μου… Με τρελαίνουν, αλλά ευτυχώς που υπάρχουν, γιατί μόνο αυτές μου έμειναν… Δεν κοιμάμαι πια! Ακόμα κι ο ύπνος μ’ έχει εγκαταλείψει.

Μια τρύπα θα ‘θελα στον τοίχο, για να μπαίνει λιγάκι από το φως της αυγής… Να νοιώθω το ξημέρωμα, το μεσημέρι, το σούρουπο και τη νύχτα… Αναζητώ τις σκιές, τον ουρανό με τ’ άστρα του σεργιάνι, τα χρυσαφένια μεσημέρια και τις κόκκινες ανατολές… 
Θα τα μετρούσα ένα ένα…    

2. Ως τώρα έζησα ελεύθερος σαν άνθρωπος. Μπορούσα να παρακολουθώ τα σύννεφα και να μαντεύω τις καταιγίδες. Ήξερα να διαβάζω  τ’ αστέρια και να ξεχωρίζω τις λύπες και τις χαρές. Αφουγκραζόμουν τις φωνές των ζώων και των πουλιών κι είχα διασχίσει σπιθαμή προς σπιθαμή όλη την Ελλάδα… Ξέρω κάθε βουνό και κάθε κάμπο της, κάθε ρεματιά και κάθε χωριό της, αγάπησα και αγαπήθηκα κάτω απ’ τον ουρανό της, πάνω στο χώμα της… κι ήξερα να διαβάζω την αγάπη κάθε φορά που μετρούσα τους κτύπους της καρδιάς μου…

3. Εδώ και δυο μέρες δεν αισθάνομαι πολύ καλά. Κρύωσε κι άλλο, το κελί είναι πολύ υγρό και τα κουρέλια που με σκεπάζουν, δεν είναι αρκετά για να με κρατήσουν ζεστό. Από τη μικρή τρύπα, πάνω εκεί στο πέτρινο ντουβάρι, ο ήλιος μπαίνει σπάνια πια, αλλά κι όταν μπει, είναι τόσο αδύναμος, μοιάζει με θολούρα κι οι ακτίνες του είναι άτονες, χωρίς ζεστασιά.
Δεν προσπάθησα να ξανακοιτάξω έξω. Γράφω πολλές ώρες αυτά που θυμάμαι και με πονούν, αλλά και τ’ άλλα, που μ’ έκαναν ευτυχισμένο. Τα πρώτα πάντα έβγαιναν περισσότερα στο μέτρημα.
Ο νους μου γυρίζει συνεχώς στα παλιά και πονάνε πολύ. Σήμερα το μόνο που μπορούσε να μου προσφέρει το παρελθόν ήταν καπνός, ίσως και να έφταιγε η βροχερή μέρα.

4. Πρέπει να έχω πυρετό. Το μέτωπό μου καίει και το υπόλοιπο κορμί μου είναι κρύο σαν σίδερο. Αισθάνομαι αδύναμος, κάθε μέρα και περισσότερο, με κόπο σέρνω τα πόδια μου. Οι μέρες περνούν αργά, με βασανίζουν ολοένα και περισσότερες θύμησες. Μιλώ μόνος μου, για ν’ ακούω τη φωνή μου, αφού σε κανένα δεν μιλώ πια.
Σκέφτομαι, συνέχεια σκέφτομαι! Πολλές οι θύμησες και δύσκολες... Δεν μπορώ να ελέγξω το μυαλό μου, το τρέμουλο του κορμιού μου, τους αλλόκοτους κτύπους της καρδιάς μου και τα δάκρυα μου. Η μόνη μου ανακούφιση είναι ότι ακόμα μπορώ και γεμίζω τα άσπρα χαρτιά. Είναι το μόνο που με ανακουφίζει και με ηρεμεί. Δεν διαγράφω τίποτα, ούτε τσαλακώνω, ούτε σκίζω... Τίποτα δεν είναι λάθος, όλα έχουν κάτι να πουν, κι ας μοιάζει ίσως ασήμαντο, για μένα δεν είναι. Όλα έχουν εικόνες και συναισθήματα, είναι γεμάτα με πίκρες και χαρές, γέλια και δάκρυα, καλοσύνες κι απογοητεύσεις … κι είναι όλα δικά μου.

5. Όλη μου η ζωή κρύβεται μέσα σ’ αυτές τις σελίδες… κι είναι αρκετές πια. Τις κρύβω σε μια τρύπα στο τοίχο, φοβάμαι μη γίνει κάποια ξαφνική ‘’επιθεώρηση’’ και μου τις πάρουν. Προτιμώ  να πεθάνω καλύτερα. Σήμερα προσπάθησα να τα βάλω σε κάποια σειρά. Ήταν αδύνατον, και τ’ άφησα σκόρπια, αφού έτσι κι αλλιώς το ίδιο ανάκατη ήταν κι η ζωή μου! Οι χαρές πήγαιναν πάντα αντάμα με τις πίκρες και τούτα τα πράγματα δεν έχουν χρονολογίες. Καλύτερα λοιπόν έτσι!

            6. Αναρωτιέμαι συχνά, γιατί γράφω ή μάλλον για ποιους γράφω; Η πιο εύκολη απάντηση είναι η αλήθεια. Το κάνω για μένα! Είναι δική μου ανάγκη να γράψω αυτά που νοιώθω, για τα φαντάσματα που με κατατρέχουν, για τα αισθήματα που με ταρακουνούν και για όλα αυτά που έζησα. Μόλις γεμίζει μια σελίδα την κρύβω αμέσως μαζί με τις υπόλοιπες και δεν τη διαβάζω ποτέ δεύτερη φορά. Ξέρετε γιατί; Δεν θέλω να προσθέσω ή να αφαιρέσω τίποτα …και μετά πλαγιάζω, ώσπου να ‘ρθουν τα επόμενα όνειρα, οι επόμενες θύμησες, μνήμες και πρόσωπα, να ξύσουν ξανά το μυαλό μου και να τα κάνω πάλι λέξεις. Γιατί αυτή η γραφή μ’ έχει γεμίσει τελικά ευθύνες κι αλήθειες.

7. Το μεγάλο ταξίδι έφθασε στο τέλος του. Είδα τη μέρα να ξετρυπώνει δειλά απ’ τον φεγγίτη κι αυτή θα ήταν η τελευταία της ζωής μου. Μια παράξενη ηρεμία απλώθηκε στο σώμα και στο μυαλό μου.
Καταλαγιάζουν πια οι σκέψεις και νοιώθω το κορμί ανακουφισμένο και ξεκούραστο. Είναι καλά προετοιμασμένο για το μεγάλο ταξίδι, αυτό που φοβόμουν να κάνω, μα τώρα νοιώθω απόλυτα έτοιμος. Είναι ένα τσιγγάνικο ταξίδι κι αυτό είναι το παράξενο, πώς και δεν το είχα σκεφτεί ως τώρα, ένα ταξίδι που δεν ξέρω το προορισμό του, ακριβώς ίδιο με τα δικά μας.
Θέλω να φύγω ήσυχος, ανυπομονώ να συναντήσω και πάλι τη μοναδική αγάπη της ζωής μου. Την Άννα μου! Το πουλί φτερουγίζει δυνατά μέσα στο στήθος μου, είναι έτοιμο να βγει πια έξω και να πάρει μαζί και τη ψυχή μου.
            Αποχαιρετώ τα δάση, τα βουνά, τα ποτάμια και τους τσιγγάνους όλου του κόσμου που ψάχνουν τη μοίρα τους στους ατέλειωτους δρόμους της ζωής.
Αποχαιρετώ τα άλογα και τις κοιλάδες, τους κάμπους και τις νεροσυρμές.
Βλέπω το παππού και τη μάνα μου να μου γνέφουν μ’ ένα κόκκινο μαντήλι στο χέρι κι εσένα, που μου χαμογελάς εκεί στην άκρη τ’ ουρανού με απλωμένα τα χέρια μη τυχόν και με χάσεις πάλι… Όμως δεν πρόκειται αυτή τη φορά, έρχομαι κοντά σου, άφησα να περάσει πολύς καιρός και βιάζομαι να σ’ ανταμώσω…
            Τώρα καλπάζω, τα πουλιά έχουν γεμίσει το κελί της φυλακής και ψάχνουν τρόπους να πετάξουν… κι εγώ που νόμιζα πως μόνο ένα πουλί υπήρχε μέσα μου, όμως όχι, είναι χιλιάδες, πολλές χιλιάδες κι όλα κουβαλούν κάτι από μένα, είμαι εγώ μέσα σε καθένα απ’ αυτά, κρυμμένος κι έτοιμος να τρυπήσω τα σύννεφα και να τρέξω κοντά σου.
Άννα αγαπημένη μου, το ξέρω πως με προσμένεις, βλέπω τη μορφή σου, κρατάς τον ουρανό στους ώμους σου και περιμένεις… Λίγη ακόμα υπομονή, να διαβώ τα σύννεφα, τα χρυσά τούτα σύννεφα που ρίχνουν ροδοπέταλα στο διάβα μου… Που βρίσκομαι άραγε; Ποτέ δεν είδα τέτοια σύννεφα, δεν ήξερα πως υπάρχουν σύννεφα με τέτοιο χρώμα… Να επιτέλους πιάνω τη κορδέλα απ’ τα μαλλιά σου, έγινα κι εγώ αέρας πια, βρίσκομαι παντού, βλέπω τα πάντα.

Άννα Γαλανού
Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί – Μάρτιος 2014-03-23
Εκδόσεις : ΔΙΟΠΤΡΑ

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Τέχνη ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό

Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών διοργανώνεται στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός και σε άλλους δημόσιους χώρους της Αθήνας.



Η διοργάνωση είναι μια πρωτοβουλία καλλιτεχνών, οι οποίοι ορμώμενοι από την επιθυμία να δράσουν ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας, καλούν σε συμμετοχή άτομα και ομάδες, προκειμένου να συν-δημιουργήσουν μια συλλογική αντιφασιστική γιορτή- δράση. Το κάλεσμα απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο ή ομάδες που βιώνουν τον ρατσισμό, σε κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο της τέχνης, θεατρικές ομάδες, καλλιτεχνικές συλλογικότητες, κοινότητες μεταναστών και προσφύγων, εκπολιτιστικούς συλλόγους, μαζικούς κοινωνικούς φορείς, εργατικά συνδικάτα, αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές κινήσεις, οργανώσεις και πρωτοβουλίες.

Ήδη τη συμμετοχή τους έχουν ανακοινώσει καλλιτέχνες όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς, Σπύρος Γραμμένος & «ΑΓΑΠΗ ΡΕ +», Ματούλα Ζαμάνη, Stacy (Μάρθα Φριντζήλα), Θάνος Ανεστόπουλος & Κώστας Παρίσης, Ψαραντώνης, Μιχάλης Δέλτα, Lyrical Punishment, Χνάρια, (Τοτέμ), Radio Sol + Muchatrela Band, Martha Moreleon, Doros , Neda, Τάνια Τσανακλίδου, Λόλεκ, Ομάδα κρουστών Quilombo -  κ.ά.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός «με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του φασισμού και του ρατσισμού (Σάββατο 22/3), καλούμε σε δράση και συμμετοχή στο δεκαήμερο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών που θα διοργανωθεί στο θέατρο Εμπρός αλλά και στον δημόσιο χώρο της πόλης. Με αντίστοιχες δράσεις θα είναι και η συμμετοχή μας στην αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 22/3 ενώ κατόπιν θα παρακολουθήσουμε τη συναυλία που έχει προγραμματιστεί στην πλατεία Συντάγματος».

«Με την πρόθεση η πρωτοβουλία αυτή να συνεχιστεί, ώστε να δημιουργηθεί μια ανοιχτή συλλογικότητα από ανθρώπους του χώρου των παραστατικών τεχνών, που θα έχει ενεργή παρουσία στο αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα, καλούμε άτομα και ομάδες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν αλλά και να συνεισφέρουν στη διοργάνωση του φεστιβάλ, να έρθουν την Κυριακή 26/1 στις 16:00 στο θέατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή)».


http://tvxs.gr/news

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Η Άννα Γαλανού - ''Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί''



Το ερωτηματολόγιο Ριντ Φερστ για τα νέα βιβλία

1. Πως σας ήρθε η ιδέα;

Οι ταξικές και οι κοινωνικές διαφορές πάντα αποτελούσαν και αποτελούν μέχρι και σήμερα ταμπού, για πολλούς ανθρώπους. Ανέκαθεν είχα υπόψη μου να γράψω κάτι πάνω σ’ αυτό το θέμα και να δώσω το στίγμα ότι οι αληθινές σχέσεις δεν κρίνονται ούτε από το λογαριασμό καταθέσεων, ούτε από το επώνυμο ντύσιμο και τις πανεπιστημιακές διακρίσεις.

2. Που γράψατε το βιβλίο σας;
Στη Λέρο

3. Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Το δέσιμο της συγκεκριμένης ιστορίας είχε μια μεγάλη διαδρομή. Σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν την ιστορία, έγραφα και απέρριπτα. Το ολοκλήρωσα στη Λέρο φέτος το καλοκαίρι.

4. Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Κοινωνικό, αισθηματικό με αρκετά ηθογραφικά στοιχεία.

5. Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Πρέπει να το διαβάσετε, είναι μια ιδιαίτερη ιστορία. Εκείνο που αξίζει το κόπο να τονίσω είναι ότι τα αληθινά αισθήματα αντέχουν στο χρόνο, στις δυσκολίες και ξεπερνούν ανόητους συμβιβασμούς.

6. Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Τον παππού.

7. Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Αγαπώ όλους μου τους ήρωες. Ο καθένας κουβαλά με τον τρόπο του το δικό του σταυρό. Ξεχωριστή μορφή ο Φίλιππος. Ιδιαίτερος χαρακτήρας η Λένια, που σηκώνει και το μεγαλύτερο βάρος και πρέπει να ξεπεράσει τους συμβιβασμούς που έχει μάθει να κάνει.

8. Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Γνώση αληθινών συναισθημάτων και αληθινής ζωής. Απόρριψη του δήθεν καθωσπρεπισμού που ταλανίζει χρόνια τους ανθρώπους.

9. Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Δεν έχω αγωνία.

10. Φοβάστε...
Τι να φοβηθώ; Όχι δε φοβάμαι.

11. Αγαπάτε...
Τους ανθρώπους

12. Ελπίζετε...
Να ξεπεραστεί η κρίση και να γίνουν πιο ήρεμα τα πρόσωπα των ανθρώπων

13. Θέλετε...
ένα σπίτι με κήπο και δένδρα. Επαφή με τη γη

14. Ποιοι αναγνώστες θα λατρέψουν αυτό το βιβλίο;
Το αναγνωστικό μου κοινό είναι όλων των ηλικιών, άνδρες και γυναίκες. Ο τρόπος που γράφω και περιγράφω δεν ορίζει ομάδες ανθρώπων. Απευθύνεται σε όλους.

15. Γιατί πρέπει να το διαβάσουμε;
Είναι ένα πολύ καλό λογοτεχνικό βιβλίο, με καλά Ελληνικά και με μια ιδιαίτερη ιστορία.

16. Γιατί δεν πρέπει;
Απευθύνομαι σε αναγνώστες, οπότε άκυρη η ερώτηση.

17. Που/πως μπορούμε να βρούμε το βιβλίο σας;
Παντού όπου πωλούν βιβλία. Πρωτίστως στα βιβλιοπωλεία.

18. Που μπορούμε να βρούμε εσάς;

19. Ποιο χρώμα του ταιριάζει;
Τα χρώματα της ίριδας! Όλα…

20. Ποια μουσική;
Ένα τανγκό…

21. Ποιο άρωμα;
Της βρεγμένης γης

22. Ποιο συναίσθημα;
Όλα…

23. Αν δεν ήταν βιβλίο, τι θα μπορούσε να είναι;
Αν δεν ήταν μυθιστόρημα θα μπορούσε να ήταν μια πραγματική ιστορία ζωής.

24. Αν δεν ήσασταν συγγραφέας τι θα μπορούσατε να είστε;
Αγρότισσα

25. Ποιον συγγραφέα διαβάζετε ανελλιπώς;
Δεν υπάρχει ανελλιπώς. Διαβάζω πολλούς, αυτή την εποχή διαβάζω τον Ρεβέρτε. Πάντα έχω μαζί μου τα άπαντα του Ελύτη.

26. Σας έχει επηρεάσει άλλος συγγραφέας στον τρόπο που γράφετε ή σκέφτεστε ή ζείτε; Ποιος/ποιο βιβλίο;
Πολλοί συγγραφείς με έχουν κάνει να δω διαφορετικά πολλά πράγματα. Βέβαια η ζωή είναι εκείνη που σε διδάσκει τα περισσότερα και οι δρόμοι που οφείλεις να διαβείς, όσο κι αν σου φαίνονται πολλές φορές ανηφορικοί.

27. Οι ήρωές σας μπορούν να σας κατευθύνουν ή εσείς και μόνο ορίζετε την συνέχεια και τις τύχες τους;
Έχω μια αμφίρροπη σχέση με τους ήρωες μου. Μια έτσι μια αλλιώς. Κάνουμε ένα παιχνίδι επικράτησης και δύναμης. Μια νικά ο ένας και μια ο άλλος. Γενικά με κάνουν ό,τι θέλουν στο τέλος. Με καθοδηγούν, αυτή είναι η πραγματικότητα.

28. Τι χρειάζεται κάποιος για να γράψει; Φαντασία ή εμπειρία;
Το γράψιμο είναι ένα ξεχωριστό ταλέντο. Δεν είναι τόσο απλό να στήνεις ένα βιβλίο  με ιστορίες άλλων ανθρώπων, όσο μορφωμένος κι αν είσαι, όσο έμπειρος ή ταξιδεμένος. Οι συγγραφείς είναι μια ειδική κατηγορία ανθρώπων που μπορούν  να φτιάξουν μια ιστορία παρατηρώντας τον τρόπο π.χ. που περπατά ένα ζευγάρι. Ο συγγραφέας χρειάζεται γνώση της γλώσσας και φαντασία.

29. Τι καθορίζει την επιτυχία σε ένα βιβλίο;
Αν αναφέρεστε στην εμπορική επιτυχία, πρέπει να ρωτήσετε τους εκδότες. Για μένα επιτυχία είναι να παίρνεις μηνύματα αγάπης από τον κόσμο που διαβάζει τα βιβλία σου.

30. Τι την αποτυχία;
Το αντίθετο από αυτό που ανέφερα πιο πάνω.

31. Η βιβλιοφαγία είναι/μπορεί να γίνει κατάχρηση;
Το ‘’φαγία’’ γενικά με βρίσκει αντίθετη. Η βιβλιολατρεία είναι μια από τις καλύτερες καταχρήσεις.

32. Ποιον τίτλο βάζετε στο βιβλίο της ζωής σας

Άννα Γαλανού