Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ποιήματα και στίχοι για τη θάλασσα

Ανέκαθεν η θάλασσα αποτελούσε έμπνευση για τους ποιητές, τους μουσικούς, τους ζωγράφους και τους λογοτέχνες. 


Η αέναη κίνηση και η απεραντοσύνη της, το σμίξιμο της με το τέλος κάθε ορίζοντα, ο ήχος της μουσικής των κυμάτων και η σιωπή της γαλήνης της, οι φεγγαρόδρομοι που διάπλατοι ανοίγονται τις πανσέληνες νύχτες και το αντιφέγγισμα των άστρων σαν διαμαντένιες πυγολαμπίδες πάνω της, είναι ο καμβάς που απλώνονται λόγια,  μουσική και εικόνες σαν τα λευκά και πολύτιμα μαργαριτάρια του βυθού της.


Υπάρχουν όμως και τα συναισθήματα που αυτά είναι ακόμα πιο πολύ αποφασισμένα να λειτουργήσουν με δύναμη, ορμή και ένταση στο θυμικό κάθε λογοτέχνη.

Το ατελεύτητο απέραντο της πάντα λειτουργεί σαν καταλύτης στην αναμονή και την ελπίδα.
Το αδιευκρίνιστο βάθος και τα αγριεμένα της κύματα, επιφέρουν κράτημα φόβου, αλλά ταυτόχρονα κρύβουν μέσα τους σαν λύτρωση την αγωνία της προσμονής για τη γαλήνη που έπεται στη συνέχεια.
Η πάλη ανάμεσα στα θαλασσινά στοιχειά της και στις ανθρώπινες υπάρξεις που αποτόλμησαν να τα παλέψουν και να βγουν στ’ ανοικτά, είναι επιβεβαίωση ή αλλιώς η επικράτηση ανάμεσα στο καλό και στο κακό…

Κι όλα αυτά  μαζί, εικόνες και συναισθήματα, αν τα αθροίσεις είναι πολλά. Ομορφιά μα και πλάνη, αγώνας για νίκες και ήττες, νηνεμία μα και ταραχή, και μπλε, πολύ μπλε... ένα ατέλειωτο βαθύ μπλε που δεν περισσεύει για να μερώσει τα πάθη της ψυχής.


Από γενέσεως κόσμου οι αναφορές στη θάλασσα αποτελούσαν πάντα καταλύτη της ιστορίας. Μάχες και αγώνες δόθηκαν για ένα κομμάτι από το μπλε της, θεριά περιγράφηκαν για να δημιουργήσουν το δέος της απεραντοσύνης της και Θεοί αναστήθηκαν για να δοξάσουν και να περιφρουρήσουν τον όμορφο θαλασσινό της κόσμο.


Ολόκληρες πολιτείες στήθηκαν στα βάθη των ωκεανών της, με παντοκράτορες τα θαλάσσια πλάσματα και τα τέρατα που διεκδικούσαν το χρυσό μαργαριτάρι από το μαγεμένο στρείδι. Γοργόνες πλάστηκαν μέσα στη φαντασία των ανθρώπων γιατί δεν είχαν άλλο τρόπο να περιγράψουν την ομορφιά των γυναικών που δήθεν μέσα τους έκρυβαν τα κύματα.

Κι όσο ο κόσμος προχωρούσε και οι περισσότεροι μύθοι άρχισαν να ξεπέφτουν  στα ανθρώπινα μάτια,  το ρόλο και το λόγο τους ανέλαβαν οι ποιητές, οι ζωγράφοι, οι μουσικοί και οι λογοτέχνες.


Αυτοί είναι οι σύγχρονοι υμνωδοί μιας Θεότητας που αντιστέκεται σε κάθε φθορά και πάντα μένει στο μυαλό μας σαν ένα αδιευκρίνιστο βαθύ μυστικό γεμάτο με εικόνες, προσμονή και ελπίδα. 

Κείμενο : Άννα Γαλανού http://blog.annagalanou.gr/